Kur’an-ı Kerim, insana verilen en büyük nimetlerden biri olan aklı, düşünmeyi, görmeyi, duymayı ve bilme yetisini sürekli olarak ön plana çıkarır. Her ayet, insanoğluna bir çağrı, bir uyarı, bir tefekkür davetidir. Yaratılışın sırları, kâinatın düzeni, hayatın amacı üzerine derin derin düşünmeyi, bunları görmeyi ve duymayı emreder. Zira insan bu hususiyetleriyle yücelir, hakikate yaklaşır. Bu bağlamda Kur’ân-ı Kerim, insanın gözüyle, kulağıyla, kalbiyle, aklıyla ve ruhuyla var olduğunu ve bu varlığı en güzel şekilde kullanması gerektiğini hatırlatır. Her bir varlık, her bir olay, insana Rabbini işaret eden birer delildir. Her ayet, her işaret insana seslenir; “Düşün! Tefekkür et! Gör! İşit ve anla!” der. Fakat ne acıdır ki, Allah’ın bu kadar açık ve berrak işaretlerine rağmen bazıları, akıllarını kullanmaz, gözlerini ve kulaklarını hakikate kapatır ve kalplerini körleştirirler.